Δεύτος Θοδωρής
Ο Θοδωρής Δεύτος γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1957. Σπούδασε Μαθηματικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε στη δημόσια εκπαίδευση από το 1986- 2015. Εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Ιλίου από το 2006. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Ένωσης Ηπειρωτών Ιλίου (2001-2011), Πρόεδρος του Αθλητικού Οργανισμού του δήμου Ιλίου την περίοδο 2008-2010 και Πρόεδρος του Δημοτικού Κέντρου Πολιτισμού και `Αθλησης από το 2010-2014. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 2004.
Το έργο του:
• Ο Ηπειρώτικος Γάμος, 2004 (λαογραφικό)
• Μη Ρωτάς Γιατί, 2006 (ιστ. μυθιστόρημα)
• Σμύρνη Συγγνώμη, 2008 (ιστορικό μυθιστόρημα)
• Μήπως Αγάπησα Λάθος Πατρίδα;, 2011 (ιστ. μυθιστόρημα)
 
Παρατίθεται πιο κάτω, συνέντευξη που παραχωρήθηκε από τον Θοδωρή Δεύτο στον δημοσιογράφο και συγγραφέα, Κυριάκο Κουζούμη.
 
1.      Τι είναι αυτό που σας παρακινεί να γράφετε; Πρόκειται για μια εσωτερική ανάγκη δημιουργίας;
 Πάντα το γράψιμο ήταν μια ανάγκη εσωτερική, ένα ταξίδι αλλιώτικο του νου και της ψυχής, μια τέλεια διαφυγή από την καθημερινότητα, ίσως μια λύτρωση! Αυτή  η ενασχόληση μου όμως, άργησε πολύ να δώσει καρπούς και να εμφανιστεί στο κοινό. Ήταν το 2004, όταν εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο, το οποίο μάλιστα ήταν λαογραφικό. Έκτοτε ακολούθησαν άλλα τέσσερα ιστορικά μυθιστορήματα. Για τον Εμφύλιο, την Σμύρνη, την Κύπρο και τώρα για τον Πόντο!
 
2.      Πολλοί υποστηρίζουν πως μέσα στα απλά και καθημερινά στοιχεία φωλιάζουν στοιχεία έμπνευσης ή γενικότερα στοιχεία που πυροδοτούν την καρδιά και τον νου. Αλήθεια εσείς μέσα από τι εμπνέεστε;
Είναι έτσι ακριβώς όπως το λέτε! Η πηγή της έμπνευσης είναι τα ερεθίσματα που μας δίνει η ίδια η ζωή, και δεν θα μπορούσε νομίζω να ήταν διαφορετικά. Προσωπικά, επειδή είμαι συστηματικός μελετητής της ιστορίας, εμπνέομαι από μεγάλα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν τούτο τον τόπο, με έναν τρόπο ιδιαίτερα σκληρό. Πέρα από το ενδιαφέρον που έχει αυτή καθ’εαυτή η κάθε ιστορική περίοδος, θεωρώ υποχρέωση μου (γιατί κρύβω πάντα το δάσκαλο μέσα μου), να κάνω περισσότερο γνωστά, γεγονότα για τα οποία η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, πολύ λίγα γνωρίζει ή πολύ λίγα της έδωσαν την ευκαιρία να μάθει! Πάρτε παράδειγμα το πολύ πρόσφατο βιβλίο μου για τον Πόντο με τίτλο ‘’ Τραπεζούντα, το διαμάντι της Ανατολής ‘’. Πόσοι Έλληνες στ’αλήθεια, γνωρίζουν λεπτομέρειες για το τι έγινε στον Πόντο; Ελάχιστοι, οι περισσότεροι ξέρουν ότι πρόκειται για κάποιους Έλληνες – που κι αυτό αμφισβητείται πολλές φορές - που ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές εστίες και ήρθαν στην Ελλάδα. Τίποτε μα τίποτε περισσότερο! Ποιος ευθύνεται γι’αυτό; Κι αν κάποιοι το παραμελούν για κάποιους λόγους, που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε, εμείς οι συγγραφείς, οι ιστορικοί, κάποιοι άλλοι πνευματικοί άνθρωποι δεν έχουμε υποχρέωση να τα αναδείξουμε και να ενημερώσουμε άρτια τον Ελληνικό λαό;
 
3.      Τι νομίζετε πως έχει ανάγκη να διαβάζει ο σύγχρονος Έλληνας; Ρομαντικές ιστορίες, αστυνομικές πλοκές, κοινωνικά θέματα, ζητήματα επικαιρότητας, παραμύθια φανταστικές ιστορίες… Και γιατί;
 Υπάρχουν όλων των ειδών οι αναγνώστες. Υπάρχουν τα κοριτσόπουλα που θέλουν ένα βιβλίο της παραλίας, με αγάπες και λουλούδια, το οποίο θα τους διεγείρει το φαντασιακό και θα το διαβάσουν πίνοντας τον φραπέ τους, υπάρχουν όμως και τα άλλα κοινά, τα οποία ψάχνουν πιο ποιοτικά, πιο ενδιαφέροντα θέματα. Αυτό θεωρώ ότι έχει να κάνει με την ηλικία, με την παιδεία που έχει ο κάθε ένας, αλλά και με τα βιώματα που κουβαλάει μέσα του.
 
4.      Τι νομίζετε πως προσφέρει η λογοτεχνία στον αναγνώστη; Πρόκειται για ένα άλλο ταξίδι σε κόσμους ιδεατούς, ονειρικούς αλλά και γήινους ή πρόκειται απλά για μια ενδιαφέρουσα ενασχόληση, ώστε να ξοδέψει κανείς τον ελεύθερό του χρόνο;
Η δύναμη της συνήθειας είναι πολύ σπουδαίος παράγοντας, αν υπάρχει, ειδικά στο διάβασμα. Αλλά εδώ θεωρώ ότι κάποιος διαβάζει κατά κανόνα από επιλογή, από ανάγκη εσωτερική. Γιατί το βιβλίο, το καλό βιβλίο, είναι ένα ταξίδι, μια περιπέτεια που μπορεί να οδηγήσει την ψυχή σου σε λιμάνια εξωτικά, ονειρικά, απίστευτα όμορφα! Πάντως σε κάθε περίπτωση δεν θεωρώ, ότι κάποιος διαβάζει για να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο του, για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζει για να καλύψει μια εσωτερική ανάγκη, διαβάζει από επιλογή.
 
5.      Ποια είναι η γνώμη σας πάνω στην ψηφιοποίηση των βιβλίων; Νομίζετε πως οι μικρές οθόνες των κινητών ή των tablets θα αποσπάσουν μεγαλύτερο κομμάτι από την «πίτα» ή πως τελικά το έντυπο και χειροπιαστό βιβλίο θα παραμείνει κλασική αξία, την οποία δεν θα «σκιάζει φοβέρα καμιά»;
Δεν ξέρω αν αποδειχτώ παλιομοδίτης ή προσκολλημένος στο παρελθόν, αλλά έχω την αίσθηση ότι το κινητό ή το Tablet, είναι ένα απολύτως ψυχρό μέσον, ένα αποκρουστικό μέσον για το διάβασμα ενός βιβλίου. Όταν πιάνεις ένα βιβλίο στο χέρι,  έχεις άλλη αίσθηση, συμμετέχει η αφή, η όσφρηση, είναι κάτι ζωντανό! Εγώ όταν πιάνω ένα βιβλίο στα χέρια μου, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να το μυρίσω. Το κινητό σου δίνει αυτή την δυνατότητα; Δεν ξέρω βέβαια, αν δυσκολέψουν κι άλλο οι οικονομικές συνθήκες και οδηγηθούμε εκεί, από ανάγκη, αυτό είναι κάτι άλλο, το οποίο ασφαλώς απεύχομαι. Συμπερασματικά λοιπόν θεωρώ, ότι δεν έχει μέλλον άλλη επιλογή, παρά αυτή του διαβάζω ένα βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου!
 
6.      Τι πραγματεύεται το δικό σας μυθιστόρημα; (όχι το οπισθόφυλλο) Και γιατί αποφασίσατε να καταπιαστείτε με ένα τέτοιο περιεχόμενο;
Το νέο μου μυθιστόρημα πραγματεύεται το Ποντιακό ζήτημα. Μέσα από τις ζωές των ηρών που είναι καθημερινοί άνθρωποι, περνάει και όλο το δράμα που βίωσε πολύ σκληρά ο Ποντιακός Ελληνισμός. Ξεκινάει περιγράφοντας την ζωή των απλών ανθρώπων που ζούσαν στην Τραπεζούντα, αλλά και τον άτακτο τρόπο που έφυγαν με την αποχώρηση του Ρωσικού στρατού το 18, με την επικράτηση των Μπολσεβίκων. Τις διαδρομές που ακολούθησαν, άλλοι στη Νότια Ρωσία ( Γεωργία ) και άλλοι στην Ελλάδα. Τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στην κατεστραμμένη από την Μικρασιατική καταστροφή Ελλάδα, την εξορία στον Καύκασο και πολλές ακόμη ανατροπές, μέχρι το λυτρωτικό ταξίδι της επιστροφής, μιας επιστροφής στην Ιθάκη του καθενός μας! Ρωτάτε γιατί ασχολήθηκα με αυτό το θέμα. Θα σας αποκαλύψω ότι κατάγομαι κι εγώ από μια αλησμόνητη πατρίδα, έτσι αυτά τα θέματα πυρπολούν και την δική μου ψυχή, όπως ακριβώς και του κάθε Πόντιου, Μικρασιάτη, Κύπριου, Βορειοηπειρώτη, Θρακιώτη και πολλών άλλων. Αυτός είναι ο βασικός λόγος, αλλά όχι ο μοναδικός. Ένας άλλος πολύ ισχυρός λόγος, είναι γιατί πρέπει να μάθουν οι Πανέλληνες σωστά την ιστορία, έστω και μέσα από ένα μυθιστόρημα!
 
7.      Κάποτε η αγορά του βιβλίου είχε σχεδόν τον πρώτο λόγο. Πλέον όμως οι δανειστικές βιβλιοθήκες συγκεντρώνουν ολοένα και περισσότερους βιβλιοφάγους στους καταλόγους τους ενώ παράλληλα η ανταλλαγή βιβλίων έχει γίνει μόδα. Αυτά όμως έχουν αντίκτυπο στις πωλήσεις. Πώς κρίνετε αυτή τη διαδικασία και ειδικά στις μέρες μας που ο μέσος Έλληνας πολίτης ανταπεξέρχεται με δυσκολία στις οικονομικές του απαιτήσεις;
Αυτά είναι συμπτώματα της κρίσης που έχουν βυθίσει τον Ελληνικό λαό όλοι αυτοί που μας κυβέρνησαν, τουλάχιστον μετά την μεταπολίτευση. Εμένα προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου, η στάση αυτή του αναγνωστικού κοινού. Αντίθετα, αν συμβαίνει στον βαθμό που το περιγράφετε, είναι ένα πολύ υγιές φαινόμενο! Μακάρι οι Έλληνες να διαβάζουν και ας βρίσκουν βιβλία και από άλλες πηγές, αυτό είναι πολύ καλό και ελπιδοφόρο. Το πρόβλημα πάντως δεν είναι αυτό, αλλά το ότι είναι πολύ μικρό το ποσοστό των Ελλήνων διαβάζουν!
 
8.      Ποιο βιβλίο που διαβάσατε σας μάγεψε και παραμένει να το συλλογίζεστε με συγκίνηση και θαυμασμό. Και γιατί;
Μικρός θυμάμαι όταν διάβασα το ένα ‘’ Ένας παιδί μετράει τ’άστρα’’ του Μεν. Λουντέμη, με μάγεψε. Έκτοτε κατά καιρούς το ανασύρω από την βιβλιοθήκη μου και το χαζεύω, το μυρίζω, το χαϊδεύω. Ήταν το πρώτο βιβλίο, που πραγματικά μου προκάλεσε σπουδαία συναισθήματα.   
 
9.      Ποιος συγγραφέας (Έλληνας ή ξένος) ήταν το πρότυπό σας ή τουλάχιστον ήταν αυτός που άγγιζε τις χορδές της ψυχής σας περισσότερο; Και γιατί Αργότερα ο Καζαντζάκης, με εντυπωσίαζε με τον δωρικό τρόπο της γραφής του.  Απλά, στρωτά και μερικές φορές δύσκολα! Αυτή η δυσκολία του, ήταν που με μάγευε και δημιουργούσε τον πρέποντα σεβασμό! Είναι πολλοί οι συγγραφείς ασφαλώς που νομίζω ότι έχουν καταγραφεί θετικά στο υποσυνείδητό μου, αλλά ο Καζαντζάκης έγραψε πολύ πιο δυνατά!

 

 
Copyright © Εκδόσεις Ωκεανός. All rights reserved.